ليك اندر هر صدف نَبْوَد گُهَر * چشم بُگشا ، جانبِ هريك نگر كان چه دارد وين چه دارد ، مىگُزين * زان كه كمياب است آن دُرّ ثَمين » « 52 » بعد مىفرمايد : حذر كن از لزوم حجّت بر خود در مجالست و ملاقات بزرگان دين ؛ زيرا كه ايشان ، حجّت خدايند بر خلايق ، تا غافلين در قيامت نگويند كه ما از دولت دين و معرفت بىخبر بوديم ؛ يعنى هرگاه به ملاقات و صحبت بزرگان و اوليا برخورد شد ، و متابعت ايشان - ظاهرا باطنا - نشد ، حجّت خداوند بر شخص تمام است . بعد مىفرمايد : مراعات كن وقت او را ، تا آنكه ملامت نكنى او را و زيانكار شوى ؛ زيرا كه بزرگان دين ، اغلب اوقات را به خدمت و طاعتى از پروردگار مشغولند ، و حالات و تغييرات باطنيّهء ايشان زياده از آن است كه توانند در هر حال به خلايق پردازند ؛ پس مىبايد كه رعايت اوقات ايشان را كرد ، و به رضاى ايشان حركت نمود ، و اگر وقتى به سبب تقاضاى احوال ، اظهار تناكر « 53 » و تنفّر نمايند از خلق ، و از مجالست دريغ نمايند ، بايد ملامت ايشان نكرد كه باعث زيانكارى است ؛ زيرا كه ايشان ، ضنّت و خسّت دارند به اوقات خود ، و از تكاليف ايشان ، خلايق بىخبرند ؛ پس بايد مطيع بود ايشان را ، نه آنكه ايشان را مطيع خود خواست . بعد مىفرمايد : نظر كن به سوى ايشان به عين فضل حقّ تعالى و تخصيص كرامت او بر ايشان ، تا جلالت ايشان را به فضل و كرامت حقّ تعالى بينى ، و از شرّ نفس خود و حسد و غبطه بر ايشان بازمانى ، و گويى هر لحظه : ذلِكَ

--> ( 52 ) - « مثنوى معنوى » : دفتر دوم : 95 ( 53 ) - بيگانگى كردن